Książki okiem Katarzyny Żarskiej

  „...Okres ten stał się dla niego czasem obfitującym w doświadczenia i refleksje na temat zależności pomiędzy życiem a modlitwą, zaangażowaniem społecznym i troską...". Dzisiaj w Niedzielę Palmową – lektura spokojna i bardzo wyważona. Bogata w religijne intencje i własne, prywatne rozważania. To nasz nowy papież od 08.05.2025 r. Robert Prevost został wybrany na Papieża. Przybrał imię Leon XIV. Zwany Apostołem pokoju. Pochodzi z Chicago z USA. Tam dorastał. Przybył na konklawe po zmarłym Papieżu Franciszku i to on został wybrany w Kaplicy Sykstyńskiej. Leon XIV – wysportowany, lubi tenis, jazdę konną. Słucha jazzu. Mówi w pięciu językach. Był Generałem zakonu Augustianów. Pracował jako misjonarz w Peru. Mimo, iż został papieżem to dalej zaskakuje – wzruszające powitanie z bratem Louisem. Potomek europejskich imigrantów. Zorganizowany Amerykanin. Misjonarz, matematyk, teolog i prawnik. Wybrany w trudnych czasach. Czy zmieni oblicze Watykanu i Kościoła na świecie? Ta książka to ...

  „…Z początku przyjmie go chłodno, a potem pozwoli, by jej rezerwa stopniowo słabła. Nie potępi go. Nie, będzie obwiniać siebie – powstrzymując przy tym łzy; w tym była dobra…” Lana Farrar jest gwiazdą filmową, posiada prywatną, grecką wyspę. Lata sławy są już za nią. Zaprasza przyjaciół na weekend. Spośród znajomych jedna osoba zginie. Kto jest zabójcą? Robi się niepewnie i niebezpiecznie. Ktoś leżał w kałuży krwi na polanie wyspy. Wiał wiatr. Leo zbliżył się do zwłok i zerknął na twarz. Lanę odkrył producent hollywoodzki – Otto Krantz (później go poślubiła). Grała bardzo dużo, od Anny Kareniny po Joannę d’Arc. Nagle oświadczyła, że przechodzi na emeryturę – w wieku 40 lat. Wszyscy się dziwili – Dlaczego? Czy to znudzenie, brak chęci czy wypalenie zawodowe? Może potrzeba spokoju? Autor powieści Alex Michaelides ciekawie namieszał. Studiował literaturę angielską i psychoterapię. Uzyskał dyplom ze scenopisarstwa. Wcześniej zmarł jej mąż – Otton. Po przejściu na emeryturę, wraz z sy...

  „…akt miłości fizycznej z Chopinem był znacznie mniej wzniosły od jego muzyki, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę niekontrolowane ataki kaszlu wywołane najmniejszym wysiłkiem wycieńczonego ciała…” To biografia artysty. Od Paryża, obejmuje lata 1838 – 1849. Chopin organizuje wieczorek muzyczny, jego gra działa na wyobraźnię Sand. Początkowo Chopin ocenia ją tak: „Cóż za antypatyczna kobieta, ta pani Sand…”. Czy są chwile kiedy coś Nam przeszkadza? Kiedy artysta, który uznawany jest na całym świecie ma ludzkie słabości? Słowo kontra muzyka. Sama wiara do czegoś pięknego rodzi się ze słuchania. Jak wygląda logika życia? Nie liczą się nuty, muzyka, prawdziwe życie. Jak łatwo jest od prawdziwej wysokości sięgnąć bruku? Chopin do dziś uważany jest za największego kompozytora polskiego, ale rola jego muzyki nieskazitelna - nawiązywali do niej prawie wszyscy polscy kompozytorzy przez wiele następnych pokoleń – zdecydowanie wykraczała poza samą muzykę. Sand dziedziczy Nohant. Po spotk...

  „… człowiek jest w stanie bezpośrednio zetknąć się z prawdą poprzez własne doświadczenie…” Temat trudny i zarazem ciekawy. Przed Wami książka pt. „Moje nawrócenie z aborcji na medycynę chroniącą życie”. To medycyna i duchowość. Trudne wybory i najważniejsze - życie. Nowe tchnienie - mały człowiek - coś najpiękniejszego.  Kobieta, która nosi pod sercem dziecko. Wie i czuje, że bije ono dwa razy. Na czym polega to duchowe nawrócenie lekarza? Odkrycie sensu jego wiary? Kiedy pragniemy prawdziwej miłości? Chwila może się zatrzymać lub wcale nie nadejść. Słyszymy głos Matki Bożej z Guadalupe: „Dlaczego Mnie ranisz?”. Pragnienie troski o duszę. Mężczyzna nie szanuje kobiety, bo jeśli coś intymnego dotyczy jej pragnień, osobistego szczęścia i nowego życia – wtedy boli najbardziej. Na okładce książki widzicie Doktora Johna Bruchalskiego, który od młodzieńczych lat czuł powołanie do służby ginekologa – położnika. Na fotografii jest z noworodkiem, któremu pomógł przyjść na świat. Ni...

  „…Marzenia chłopców ulotne są jak wiatr, A myśli młodości słodkie i pełne nadziei…” Przed Wami „Rodzina Channingów". W Helstonleigh, miasteczku położonym w cieniu strzelistej katedry, życie toczy się spokojnym rytmem według ustalonego porządku. Czy wszystko jest perfekcyjne? W odpowiednim momencie możemy zrozumieć inny styl pisarki. Książka nie jest moim zdaniem bardzo dynamiczna, akcja jest wyważona. Słowa dobrane skrupulatnie. Ellen Wood (1814-1887) to angielska pisarka, która swoje utwory publikowała jako Mrs Henry Wood. Jej powieści i opowiadania cieszyły się ogromną popularnością, zwłaszcza „Posiadłość East Lynne”, tłumaczona na wiele języków i przenoszona na deski teatralne. „Rodzina Channingów” to powieść o prawdziwej niewinności wystawionej na próbę i o odwadze rodzącej się z miłości. Odbiorca dowie się o sile, ta rodzi się z wiary i miłości. Rodzina mieszka w Helstonleigh. Rodzina Channingów darzona jest powszechnym szacunkiem i sympatią, ale do czasu. Co to znaczy...

  „…Stała Matka Boleściwa Obok krzyża ledwo żywa, Gdy na krzyżu wisiał Syn…” Kiedy słucham niedzielnych kazań lub innych rozważań, nie tylko Drogi Krzyżowej zastanawiam się, co tak naprawdę chciałabym usłyszeć. Codzienność katolika nie jest łatwa. To te ciągłe rozterki, pokusy, przykrości i najważniejsze - walka z trudnościami. Waga życia, poświęcenie, lęk i strach przed krzyżem, przed wyśmianiem. Droga miłości i życie w obfitości. Jak ten skazany, niewinny Chrystus oddaje samego siebie i daje człowiekowi łaskę nawrócenia? Krzyż to ciężar, odarcie z szat, cierpienie. Wymagania, upadki, ale nie zawsze pomoc od ludzi. Dusza jest pełna boleści. Łzy same spływają po policzku. Pod naporem krzyża wszak upada trzy razy, po drodze spotyka Matkę, płaczące niewiasty, Szymona z Cyreny i Weronikę. Każda z tych postaci jest inna, ma Nam – (czytelnikowi), coś innego do przekazania. Szata nadaje człowiekowi miejsce społeczne, a jej brak pokazuje poniżenie. Jezus jest doskonałym przykładem...

  „…Nieczęsto była świadkiem męskiej słabości, ale wiedziała, że zbytnia czułość tylko pogorszy sprawę…” Życie każdego człowieka przybiera różne barwy. Jednego dnia patrzymy na świat przez różowe okulary, a innego szarość przeplata się z bólem i smutkiem. „Kolory tęsknoty” , to książka o życiu. Kiedy przyjazny gest jest mile widziany? Chwile samotności są czasami bardzo potrzebne, tak jak i odrobina szczęścia. Umiera Amelia. Rodziny Korbielewiczów i Mielewskich próbują się odnaleźć w trudnej sytuacji. Natomiast Wiktoria i Luiza kochają tego samego mężczyznę. Ich bliskość zamienia się w wymuszoną uprzejmość. Obie wychodzą za mąż. Czy te związki są takie o jakich marzyły? Czują się samotne i mają swoje sekrety, lecz prawdziwej damie nie wypada mówić o bólu. Czy to jedna z zasad żelaznej kobiety? Co z tego wyniknie? To czasy, kiedy prawdziwej, młodej kobiecie, nie wypada chodzić bez przyzwoitki. W powietrzu wisi powstanie zbrojne. Jest lato, lipiec w łóżku leży umierająca Amelia...

  „…Wokół naszego domu nie roztacza się widnokrąg ani tym bardziej horyzont, ale właśnie okół. To prastare słowo pasuje do Roztocza jak ulał…” Książka to relaks, cisza i spokój. Przed Wami publikacja pt. „Kora i inne zwierzęta". Pojawiają się tu psy, koty, węże, lamy i mniej tuzinkowi mieszkańcy Roztocza – krainy łączącej Wyżynę Lubelską z Podolem, gdzie Kora i Kamil żyli w harmonii z naturą. W ich domu na wzgórzu zwierzęta były integralną częścią codzienności. Ramona, Mila, Bobo, Rudzik, Kuki, Pikuś i Pipi – każde z nich ma swoją historię i osobowość. Każde kocha bezwarunkowo, uczy empatii i jest źródłem radości. Kamil Sipowicz to pisarz, poeta, dziennikarz, malarz, rzeźbiarz. Studiował historię filozofii na warszawskiej ATK. Autor ośmiu książek i siedmiu tomików poezji. Były redaktor naczelny tygodnika „ Max”. Od 1991 roku prowadzi wytwórnię fonograficzną. Kiedy Kora usłyszała, że ma nowotwór czwartego stopnia nie popadła w rozpacz, była wojowniczką. Poznamy jej czasy mło...