Zielone Wzgórza Afryki

„…Obserwowałem, z premedytacją się wyciszając, powstrzymując podniecenie tak, jak gdybym zakręcał zawór, wkraczając w ten bezosobowy stan, w którym możesz strzelać…”

Afryka – to kraj piękny i jednocześnie niebezpieczny. Ernest Hemingway – wypowiada znaczące słowa: „…Chciałbym spróbować napisać coś o tym kraju, o zwierzętach…”.

Ernest Hemingway to jeden z najwybitniejszych pisarzy i dziennikarzy XX wieku. W 1954 roku artysta otrzymał Literacką Nagrodę Nobla. Wiele osób zastanawiało się dlaczego popełnił samobójstwo... Co bardziej go pociągało - sława czy miłość?

To był twórca i reżyser własnego życia. Pragnął, by widziano go jako bohatera, herosa i robił wszystko, by tego rodzaju efekt wywołać. Artysta niezmiennie szokuje i pociąga. Na jednej szali mamy miłość i zakochanie, a na drugiej krytykę i uznanie. Nieprzewidywalne życie, które oddaje wyraz emocji i nieustannych burz.

W książce autor wspomina wyprawę na safari w Afryce Wschodniej w 1933 roku. Opisuje swoje zmagania podczas tropienia zwierzyny i polowań oraz relacje z towarzyszami podróży: żoną Pauline i miejscowymi przewodnikami. Noblista pisze o przygodach łowieckich, o ludziach i zwierzętach. Obraz przedstawia jasno i klarownie.

W osłonie zbudowanej z witek i gałęzi czekali wraz z tropicielami na „zwierze” ze sztucerem w dłoni. Ciężarówka czekała w oddali. Zwierzęta zbliżały się do „lizawki”. Lizały ziemię, żeby pozyskać sól. Były ślady różnych zwierząt: nosorożca, kudu, byka i innych. Często samochody odmawiały posłuszeństwa. Takie drogi, a właściwie ich brak powodował, że ciężarówki psuły się nagle.

W czasie powrotu z nieudanego polowania autor poznał – Kandisky-ego. Artystę z dobrym charakterem, świetnego kompana. Ten powiedział, że czytał jego poezję w niemieckim czasopiśmie „Querschnitt”, gdzie Hemingway opublikował kilka dość nieprzyzwoitych wierszy i dłuższe opowiadanie. Hemingway dyskutuje o pisarzach amerykańskich np. Poe.

Sen. Następnego dnia znów wyprawa do nowej lizawki. Zwierzyna łowna nauczyła się wychodzić jedynie nocą i znikać przed świtem.

Polować należy nim nadejdzie pora deszczowa. Później trudno przebrnąć przez mokry i błotnisty teren. Czasami za osłoną trzeba było spędzić cały dzień, by coś upolować, przeszkadzał też silny wiatr. Zwierzęta się wycwaniły, że strzelają do nich, tam, odkąd jest sól.

Kandisky zachęcał żonę autora, by zobaczyli również wielkie święta tubylców. Hemingway miał towarzysza do rozmowy i często rozpatrywali, który z pisarzy jest najlepszy, co napisał, w jakim, gronie się obraca.

Hemingway twierdził: „… Mam niezłe życie, ale muszę pisać, ponieważ jeśli nie napiszę odpowiednio dużo, nie będę miał frajdy do końca życia…”.

Gorąco polecam książkę, która nie tylko podpowiada fajne rozwiązania, opisuje inną przestrzeń życia, ale i najważniejsze dostarcza radości czytania.

Katarzyna Żarska

https://zarska18.blogspot.com/

Wydawnictwo Marginesy

Premiera: 03.09.2025 r.

Oprawa: twarda

Przełożyła: Anna Dzierzgowska

Projekt okładki: Anna Pol

Liczba stron: 280

(nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Catherine. Księżna Walii – biografia

„… ich miłość stała się bardziej widoczna – wymieniane przez nich spojrzenia oddawały głębię bliskości…” Każda biografia niesie ze sobą pewne przesłanie. To nie tylko historia człowieka. Ta pokazuje smutki, radości, ogromną odpowiedzialność, ale i lęk przed nieznanym. Catherine - Księżna Walii opowiada o osobistych rozterkach, w tym leczeniu onkologicznym. Operacji jamy brzusznej. Autorem książki jest Robert Jobson – dziennikarz, który od ponad dwudziestu lat pisze o rodzinie królewskiej w „London Evening Standard”. Książę William i rodzina to ogromne wsparcie. Czy Rodzina Królewska ma prawo do prywatności? Gdzie podział się szacunek magazynów plotkarskich? Kiedy Księżna została osaczona przez media, podobnie jak Księżna Diana? Czy młoda dziewczyna marzyła, by zostać członkiem Rodziny Królewskiej? Studentka historii sztuki zakochała się w następcy brytyjskiego tronu – Williamie. Dawniej związki były aranżowane, stanowiły strategiczne sojusze. Miłość jeśli się pojawiła, była „nieo...

Złowieszczy Dar

„… Alessa wzięła do ręki wstążkę i skrzywiła się, gdyż nawet przy tym lekkim ruchu jej obojczyk przeszył ból. Co się z nią dzieje? Czy nie umie już przyjąć cudzej życzliwości?...” Na samym początku muszę powiedzieć, że jest to książka dla tych, którzy czują „zbyt intensywnie”. Moim zdaniem to dobrze, bo w życiu nie da się niczego udawać i żyć na przysłowiowe pół gwizdka. Trzeba wykazać iskierkę zainteresowania, bo bez pełnego zaangażowania nic ciekawego nie wydarzy się w naszym życiu. Zastanawialiście się kiedyś czym naprawdę jest dar? Można mieć swoistą smykałkę do danej rzeczy i to naprawdę przydaje Nam się w życiu. Kobiety mają np. dar do przygotowywania różnych rzeczy, dbanie o kogoś z troską i miłością w sercu, to nie tylko swoiste poświęcenie, ale i wspomniany dar. Dar do załatwiania spraw niemożliwych, dar do gotowania, do łatwości wypowiedzi, przewidywania czy nauki. Jak będzie w przypadku naszych postaci? Po części przeniesiemy się do świata magii, miłości, relac...

Sekretne życie Aniołów

„…Innymi słowy, kiedy Bóg stwarzał aniołów, robił to z myślą o nas. Duchowa przestrzeń ich życia to rzeczywistość, w której także i my mamy się poruszać…” Kiedy jest sielsko i anielsko? Życie to wiele nieprzewidzianych wydarzeń, wzlotów i upadków. Tym razem z czytelniczym zacięciem przeczytałam książkę, która daje taki spokój i poprawia nastrój. Aniele Mój … ten jest tuż obok. Czy jesteś gotów na niebiańską podróż? No to zaczynamy! Każdy Anioł jest inny i niesie dobrą nowinę, lub przesłanie prawdziwego szczęścia. To towarzysz trudnej codzienności i małych radości. Ochrania i umacnia, szczególnie - Anioł Stróż albo ten Anioł, który zwiastował Maryi. Ten pokazuje Nam sens wiary. Sama nazwa „anioł” wywodzi się od greckiego słowa angelos. Anioł to stabilność i gwarancja bezpieczeństwa. Kiedy próbujemy ocalić nasz dobrostan? Co się wtedy z nami dzieje? Sposób patrzenia na zagadnienie nie ogranicza i nie krępuje. Dla anioła dystans np. nie jest żadną przeszkodą. Anioł zawsze na Na...

Książki okiem Katarzyny Żarskiej

Szukaj na tym blogu