Moje schronienie i moja burza

„…Byłam tak znieczulona własną rozpaczą, że miałam wrażenie, iż oglądam to wszystko z jakiejś samotnej, odległej planety…”

Dwie kobiety, dwa różne charaktery. Matka i córka. Nie ukrywam, że książka niesie ze sobą ogromne pokłady emocji. Czy perfekcja boli? W jakich chwilach życia młoda kobieta mówi dość? Ciężko momentami czytało mi się publikacje, bo ja np. doceniam swoje cudowne relacje z Mamą, która jest prawdziwą przyjaciółką i oparciem dla mnie w każdej sytuacji.

Autorka opowiada o swojej trudnej i skomplikowanej relacji z matką - Mary Roy. Matka ukształtowała ją jako człowieka i pisarkę. Publikacja jest hymnem na cześć wolności, miłości i łaski.

Pisarka miała 3 lata, gdy jej matka odeszła od męża. (matka miała wówczas 30 lat.). Jej jedynym atutem był tytuł magistra w dziedzinie edukacji.

Zmarła - 89 lat. Córka twierdzi, że matka stworzyła im piekło. Jej brat traktowany był lepiej, częściej bity. Pisarka opuściła dom w wieku 18 lat - przestała do niego przyjeżdżać, studiowała na III roku na wydziale architektury w Delhi.

Zdruzgotana śmiercią matki, od której uciekła w wieku osiemnastu lat, i zaskoczona siłą własnej reakcji, Arundhati Roy zaczęła pisać, próbując zrozumieć swoje uczucia. To intymna, a zarazem inspirująca opowieść o drodze, która uczyniła ją tym, kim jest – kobietą i pisarką naznaczoną przez rozmaite okoliczności, lecz przede wszystkim przez relację z wyjątkową matką.

Dzieciństwo spędziła w wiosce Ajmanam. W Delhi czuła się początkowo zagubiona, to ogromne miasto. Po dwóch latach pobytu paliła biri.(papierosy). Zamieszkała u siostry matki - pani Joseph. Porzuciła matkę, by móc ją jeszcze kochać. Długo się nie odzywały. Matka pozwoliła jej odejść. Matkę nie obchodziło, gdzie mieszkała, jak żyła, jak ukończyła studia. Po latach córka (autorka książki) regularnie ją odwiedzała.

Córka (autorka) była już architektem, scenografem i pisarką. Gdy córka napisała książkę, matka po dłuższym czasie stwierdziła - „to dobra książka”. Ojciec, zanim go opuściły - pracował na plantacji herbaty, był zastępcą zarządcy, pił. Gdy matka odeszła, autorka miała 3 lata, jej brat 4,5 r. (małe dzieci).

Matka chorowała na astmę. Była wybuchowa i często ich biła. Pomagała im Kurussammal (to ona była dla nich matką). Często mieli kłopoty mieszkaniowe. Te sprawy dorosłych, brutalnie wkradają się w życie bezbronnych dzieci.

Przyjaźniła się z młodym człowiekiem, który pracował w Malabar Coast Products w Kotajam (nauczył ją wędkowania), jedli ryby.

Jej przyjaciółką była pręgowana wiewiórka. Mała dziewczynka potrzebowała miłości i bezpieczeństwa. Kiedyś dostała psa - suczkę - Dydonę.

Z czasem matka została właścicielką i dyrektorką szkoły… Ironia losu - (nauczyciel, który zajmuje cudzymi dziećmi, a w domu i życiu prywatnym ma kompletny bałagan). Z czytelniczej perspektywy - to przykre.

Później wysłała ja do mieszkania wdowy z dziećmi. Następnie matka wysłała swoje dzieci do szkoły z internatem. Pisarka lubiła biegać.

Jej brat dorósł, ma firmę w branży związanej z owocami morza. Z bratem matkę nazywali „ona”. Dopiero po jej śmierci spotykała się z bratem swobodnie i razem śmiali się. Ona i brat nigdy nie zaznali dzieciństwa. Brat uzyskał licencjat w dziedzinie chemii.

To bardzo trudna, ale wartościowa książka. Z psychologicznego punktu widzenia - godna uwagi i zainteresowania.

Gorąco polecam jedną z listopadowych nowości wydawniczych.

Katarzyna Żarska

https://zarska18.blogspot.com/

Wydawnictwo: ZYSK i S - ka

Premiera: 03.11.2026 r.

Oprawa: twarda

Przełożyła: Ewa Horodyska

Wydanie I

Liczba stron: 432

(nowość wydawnicza) w mojej prywatnej, domowej biblioteczce

Sen o Szepczącym Lesie

„…Tym razem nie było gwałtownego szarpnięcia ani bólu. Tym razem czułam się, jakbym zaczęła szybować w powietrzu…” Dragomira żyje w Warszawie, w ciągłym biegu. W pewnym momencie jest zmęczona i mówi - dość. Wyjeżdża w Bieszczady, na wieś. Stąd wywodzi się jej rodzina. W Orańcach czas płynie inaczej, znacznie wolniej. Tu słychać szept starych bogów. W domu, który stał przy Szepczącym Lesie, zaciera się granica między światem żywych i umarłych. Dragomira podobno widzi więcej niż przeciętny człowiek. Wpada na trop tragicznej miłości młodej hrabianki i cesarskiego oficera. W dojściu do prawdy pomaga jej Bruno, przewodnik dusz. Czy dawne winy znikają? Czy pomogą w tym stare fotografie, sny i duch kobiety? Dragomira Hawryłowicz zwana Mirą, pracowała w imperium prawniczym ojca. Rodzice - piękny dom w Konstancinie. Pracowała po 16 godzin na dobę, nie dojadała. Zasypiała i budziła się zmęczona, a jej życie prywatne nie istniało. Z przemęczenia przewróciła się na chodniku, uderzyła g...

Złowieszczy Dar

„… Alessa wzięła do ręki wstążkę i skrzywiła się, gdyż nawet przy tym lekkim ruchu jej obojczyk przeszył ból. Co się z nią dzieje? Czy nie umie już przyjąć cudzej życzliwości?...” Na samym początku muszę powiedzieć, że jest to książka dla tych, którzy czują „zbyt intensywnie”. Moim zdaniem to dobrze, bo w życiu nie da się niczego udawać i żyć na przysłowiowe pół gwizdka. Trzeba wykazać iskierkę zainteresowania, bo bez pełnego zaangażowania nic ciekawego nie wydarzy się w naszym życiu. Zastanawialiście się kiedyś czym naprawdę jest dar? Można mieć swoistą smykałkę do danej rzeczy i to naprawdę przydaje Nam się w życiu. Kobiety mają np. dar do przygotowywania różnych rzeczy, dbanie o kogoś z troską i miłością w sercu, to nie tylko swoiste poświęcenie, ale i wspomniany dar. Dar do załatwiania spraw niemożliwych, dar do gotowania, do łatwości wypowiedzi, przewidywania czy nauki. Jak będzie w przypadku naszych postaci? Po części przeniesiemy się do świata magii, miłości, relac...

Gotowe na zmiany. Kobiety z Biblii

„…Mądrość dom sobie buduje, głupota zaś własnymi rękami go burzy…”(Prz 14,1) Dzisiejszy dzień (1 Listopada) jest zupełnie inny. Zastanawiamy się czy lepiej jest po tej, czy po tamtej stronie… Towarzyszy nam zaduma, tęsknota i łzy. Temat związany z duchowością i religią jest ważny dla każdego z nas, nie tylko w chwilach nostalgii. Kto wypełnia pustkę? Jaką rolę w historii zbawienia odegrały kobiety w Biblii? Ta książka jest o ludzkim duchu, bez płci, o tęsknotach, zmaganiach, dramatach i o szansach na spełnienie. Literacko – dotykamy pewnego motywu. To „studnia naszego życia”. Studnia symbolizuje pragnienia każdego człowieka, jego niezaspokojenie, głody. Autorką książki jest Irena Neumueler teolog, trener i mentor. Wspiera kobiety w odkrywaniu ich tożsamości, godności i kobiecego piękna. Moim zdaniem, w tej publikacji pokazuje takiego pięknego ducha - życia i trudów, jakie wszystkie panie - (bez wyjątku) doświadczają w codzienności. Przyznaję się bez bicia, że publikacja int...

Książki okiem Katarzyny Żarskiej

Szukaj na tym blogu