„…Targowanie się ma miejsce wtedy,
gdy próbujemy odbywać negocjacje – z samymi sobą, losem albo z Bogiem, jeśli
jesteśmy osobą wierzącą…”
Przed Wami książka pt. „Księga
wyjścia. Jak Polacy odchodzą z Kościoła?”. Nie chodzi już tylko o formalne
złożenie podpisu w kancelarii parafialnej, ale także o ciche odejścia,
rezygnację z niedzielnych mszy, dystans wobec rytuałów, które przez pokolenia
definiowały naszą tożsamość.
Apostazja kojarzyła się nam z
celebrytami. To utrata pewnej drogi, zbawienia i jedności z Kościołem. To także
te negatywne emocje dla człowieka i wiele przykrości. Religijność Polaków, to
takie narodowe DNA. Sięgamy do historii gdzie widzimy Mieszka I. Swoiste
zaangażowanie. Statystyki pokazują, że np. w mojej parafii – po niedzieli,
gdzie liczono wiernych – wynik wynosi około 27%. Są to osoby, które uczęszczają
na niedzielną Eucharystię. Ogólne statystyki pokazują, że w Polsce jest 89%
katolików. Wśród nich jest więcej kobiet niż mężczyzn.
Kiedy stoisz w progu - robisz krok
w przód czy w tył? Odbiorca i zarazem ciekawy czytelnik przygląda się
religijności Polaków. Dostrzegamy też różne twarze odejścia. Religijność
zmienia się wraz z wiekiem. W kościelnych ławkach dostrzegamy właśnie więcej
kobiet – wdów i osób samotnych. Młodzi ludzie, w tym młode małżeństwa pojawiają
się na mszach kierowanych do dzieci, gdzie przychodzą ze swoimi pociechami.
Motto, które otwiera publikację
prowokuje i naprowadza na pewne tory myślowe: „...Poszukiwanie to natura
mądrości...”. Najważniejsza dla katolika powinna być niedziela, msza i
eucharystia, osobista rozmowa z Bogiem, taki czas na uspokojenie myśli i
wewnętrzne wyciszenie.
Spada liczba małżeństw, a życie na
kocią łapę stało się normalne. Wzrasta też liczba rozwodów, bo jak można coś
naprawić… Po co? Próba naprawy nawet nie zostaje podjęta. Polki zaczęły też
głośno dyskutować o aborcji i metodzie in vitro. Błędem jest też to, że
„religijność jest domeną wyłącznie osób prostych „nieuczonych”…” Ja też źle się
czuję z tym stwierdzeniem.
Osoby, które chcą odejść – odchodzą
samotnie w ciszy. Tylko najgorsze jest to, że nikt nie wyciąga z tego żadnych
wniosków. Księża wszak także porzucają sutannę w głębokiej ciszy.
Apostata nie może być chrzestnym,
nie może przyjmować komunii. Są dokumenty i księga ochrzczonych – Czy ktoś
zdaje sobie z tego sprawę? Książka podaje np. marszałka Józefa Piłsudskiego,
który zdecydował się o takim odejściu, by móc legalnie poślubić ukochaną
kobietę, czyli Marię Kroplewską, która wcześniej była mężatką. Jego wyznaniem
stał się luteranizm, ale po latach i tak powrócił do wiary rzymskokatolickiej.
Posłowie, ludzie mediów robią takie odejścia (chyba) zbyt głośno. To moje
prywatne spostrzeżenie.
Prostowanie życia jest naprawdę
trudne i skomplikowane. Bycie, jak ta zagubiona owca. Tylko kiedy czegoś brak?
Można wszak też spotkać na swojej drodze i normalnych księży, wtedy jest ciut
łatwiej.
Są w życiu chwile, kiedy ciszą i
smutkiem nic nie udajemy. Nie jesteśmy tymi aktorami na scenie, w tłumie.
Momenty nieznośne i przykre związane są z tęsknotą, smutkiem i łzami. Gdzie tak
naprawdę jest wówczas człowiek i Kościół?
Kim jest ten człowiek wątpiący? Dla
mnie, to ktoś bardzo zagubiony. Wierzący zazwyczaj jest cierpliwy, ale moment
przełomowy też kiedyś następuje. Mamy też odchodzącego – ten robi już ostatni –
krok w tył i NIE WRACA.
Kiedy chrześcijanin – kobieta lub
mężczyzna liczy na emocjonalne wsparcie? Co cenimy najbardziej? NAJWAŻNIEJSZE –
Jak bardzo boimy się o siebie nawzajem?
Gorąco
polecam – przeczytajcie książkę. Warto.
Katarzyna
Żarska
https://zarska18.blogspot.com/
Wydawnictwo:
Wydawnictwo WAM
Premiera:
16.09.2026 r.
Oprawa:
miękka
Liczba
stron: 240
(nowość wydawnicza) w mojej prywatnej, domowej biblioteczce

Komentarze
Prześlij komentarz