Przejdź do głównej zawartości

Atlas. Historia Pa Salta

 

„…Wystarczy, nie powiem nic więcej, bo zaraz kompletnie się zaplączę. Patrzyli na siebie dłuższą chwilę, a potem Ally nachyliła się i delikatnie go pocałowała…”

Przed Wami przepiękna książka, która jest na najwyższym poziomie. Czytając ją uśmiechamy się, dotykamy prawdziwego talentu, historii człowieka, która wzrusza do łez. Najfajniejsze jest to, że książka napisana jest przez dwóch Autorów – Matkę i Syna. Notatki i zrządzenie losu bywają zaskakujące. Pa Salt staje się interesującą postacią. Pisarka przez lata rejestrowała dosłownie ruchy tej postaci. Dostrzegamy kiedy i co się z nim działo.

Ta publikacja jest finałem sagi rodzinnej „Siedem Sióstr”. Mija rok od śmierci Pa Salta – adopcyjnego ojca 6 sióstr D’Apliese. W tym czasie każda z nich odkryła własne korzenie i miejsce w życiu. Teraz wszystkie wybierają się w rejs luksusowym jachtem, by uczcić pamięć ojca.

Towarzyszy im Merry – 7 siostra – odnaleziona, biologiczna córka Pa Salta. Czy siostry ją zaakceptują? To właśnie jej ojciec powierzył swój pamiętnik.

Atlas – Rok 1928. Do ogrodu podparyskiego domu – słynnego rzeźbiarza – Landowskiego, trafia 10 – letni chłopiec, głodny i wycieńczony. Rodzina przyjmuje go pod swój dach. Chłopiec nie zdradza kim jest. Tu dostaje także życie, o jakim nie śmiał marzyć. Chłopiec dorośleje – staje się mężczyzną, poznaje miłość swojego życia i przestaje się bać. Jednak wróg o nim nie zapomniał. Atlas znowu ucieka i tuła się po świecie. Zbliża się II wojna światowa.

Atlas prowadzi pamiętnik. To z niego córki poznają jego losy. Dowiedzą się, dlaczego je adoptował.

Siostry D’Apliese:

- Maja

- Ally (Alkione)

- Star (Asterope)

- Cele (Celano)

- Tiggy (Tajgete)

- Elektra

- Merry (Merope)

Nazwy - imiona tych dzieci są jak Plejady – gwiazdy siedmiu sióstr.

Pa Salta – ojciec dzieci pisał pamiętnik, zeszyt dostał od państwa Landowskich. Kazali mu napisać, jak się nazywa, skąd pochodzi. Ten jednak zorientował się, że to zdradzi coś o nim, w zamian napisał słowa wiersza, którego nauczył go ojciec. Pisanie, to odtwarzanie myśli, zanurzenie się w przestrzeni. To takie „recytowanie” myśli i fragmentów poezji. Śmiech jest także swoistym wyrazem szczęścia. Naszemu autorowi pamiętnika umysł każe wielokrotnie przeżywać od nowa, to co, mu się zdarzyło. Czym tak naprawdę jest prawdziwe poczucie bezpieczeństwa?

Pisał po francusku, angielsku i niemiecku. Gdy był chłopcem gryzł ołówek. Kiedyś tata powiedział, że: „…- Przysięgam na pamięć twojej ukochanej matki, że po ciebie wrócą…”…”Módl się i czekaj na mnie”.

Zeszyt był oprawiony w skórę. Pamiętnik zaczął pisać od tego, że przygarnęli go państwo Landowscy. Nie chciał, by gospodarze zorientowali się, że otrzymał dobre wykształcenie. Mówił o nim syn gospodarzy („chłopiec bez imienia, który nie umie mówić”).

Chłopiec najbardziej polubił Evelyn. Ona też traktowała go dobrze. Mały chłopiec widział w jej oczach – „że cierpi”. W jego rodzinnym domu była jedna izba, nie to co tu u państwa Landowskich. Odwiedził ją kiedyś w jej domku w ogrodzie. Była miła. Później przyjechał jej syn i zaczęło się, wydało się, że Pa Salta umie grać dobrze na skrzypcach. Pan Landowski powiedział, że przy takim talencie, trzeba mu dobrego nauczyciela.

Dostał skrzypce od pana Landowskiego na Święta Bożego Narodzenia. Cieszył się. Z Evelyn pojechał do Paryża na przesłuchanie – gry na skrzypcach – paryskie konserwatorium. Został przyjęty na lekcje (we wtorki i piątki). – ten pamiętnik miała po ojcu Merry – biologiczna córka. Dowiedziała się, że przed jej urodzinami matkę i ją odebrano ojcu – w okrutny sposób.

Jak pomóc każdej sierocie? Kiedy ktoś dostrzega ogrom cierpienia lub sam go doświadcza, przestaje wierzyć w Boga i w człowieka.

Czytamy piękne i wartościowe słowa, które wypowiada nauczyciel w Paryżu: „…nie daj wygrać ludziom złym. Zabrali ci tak wiele, przeszłość, rodzinę. Nie pozwól, żeby zabrali ci też przyszłość…”.

Choć pamiętnik zaczął pisać dzieciak – 10 letni – to w tym chłopcu mieszkała stara dusza. Zachęcam do przeczytania cudownej książki, od której nie mogłam się oderwać.

Gorąco polecam

Katarzyna Żarska

https://zarska18.blogspot.com/

Wydawnictwo: Albatros

Premiera: 17.05.2023 r.

Seria: Siedem Sióstr

Z angielskiego przełożyła: Anna Esden - Tempska

Oprawa: półtwarda

Liczba stron: 672

(nowość wydawnicza) w mojej domowej biblioteczce 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Każdy krok NIESIE POKÓJ

  „…Zdarza się czasem, że w tłumie czujemy się zmęczeni, zziębnięci i samotni. Potrzebujemy zaszyć się gdzieś i ogrzać, jak wtedy … GDY pozamykamy OKNA…” Kiedy uśmiech jest potwierdzeniem świadomości i determinacji? Ponoć wszystko widać w oczach i wyrazie twarzy. Źródłem prawdziwego uśmiechu jest przebudzony umysł. Uśmiech ma przynosić szczęście. Odbiorca ma połączyć ciało z umysłem i stać się jednością. Zmysły mają być naszym oknem na świat zewnętrzny. Cisza jest potrzebna. Z wiekiem każdy ją docenia. Przed Wami książka pt. „Każdy krok NIESIE POKÓJ". Autor prowadzi czytelnika przez praktykę świadomego życia, ucząc, jak odzyskać kontakt z samym sobą, wyciszyć natłok myśli i odnaleźć równowagę nawet w najbardziej wymagających momentach. Zachęcam do lektury. Ze spokojem życzę Wam interesujących przemyśleń, bo czasami fajnie się zatrzymać. W otoczeniu mamy dbać o świadomość. Trzeba wszak cieszyć się dzwonkiem kościelnym i dzwonkiem szkolnym, dbać o poczucie bezpieczeństwa. Litur...

Secesja w Bydgoszczy

  „…Architekci większą uwagę zwracali na stolarki okienne, głównie ich kształt i podział…” Przed Wami książka pt. „Secesja w Bydgoszczy”. Publikacja jest dopracowana w najmniejszych szczegółach. Pachnie farbą drukarską i przedstawia niesamowite zdjęcia autorstwa Edyty Pękali. To pierwsza książka prezentująca architektoniczne dziedzictwo secesji w tym mieście. Kiedy trzymacie w ręku publikację, już czujecie się inaczej. Dopracowana jest w stu procentach, a zdjęcia oddają to, co najpiękniejsze – czyli klimat miasta. Skupiamy uwagę na bogactwie architektonicznym, wpływie tożsamości i pięknie kamienic – odwiedzamy palcem po mapie charakterystyczne miejsca. Secesja zachowała pewien zestaw cech wspólnych, które podkreślały fundamentalną jedność tego artystycznego ruchu. Natura inspiracji i swoistego stylu. Architektura to taki manifest, motywy florystyczne, faliste linie. Bogactwo witraży – te zawsze stanowią ciekawy pomysł, łatwo je powiązać z danym motywem lub osobą – np. fundator...

Catherine. Księżna Walii – biografia

  „… ich miłość stała się bardziej widoczna – wymieniane przez nich spojrzenia oddawały głębię bliskości…” Każda biografia niesie ze sobą pewne przesłanie. To nie tylko historia człowieka. Ta pokazuje smutki, radości, ogromną odpowiedzialność, ale i lęk przed nieznanym. Catherine - Księżna Walii opowiada o osobistych rozterkach, w tym leczeniu onkologicznym. Operacji jamy brzusznej. Autorem książki jest Robert Jobson – dziennikarz, który od ponad dwudziestu lat pisze o rodzinie królewskiej w „London Evening Standard”. Książę William i rodzina to ogromne wsparcie. Czy Rodzina Królewska ma prawo do prywatności? Gdzie podział się szacunek magazynów plotkarskich? Kiedy Księżna została osaczona przez media, podobnie jak Księżna Diana? Czy młoda dziewczyna marzyła, by zostać członkiem Rodziny Królewskiej? Studentka historii sztuki zakochała się w następcy brytyjskiego tronu – Williamie. Dawniej związki były aranżowane, stanowiły strategiczne sojusze. Miłość jeśli się pojawiła, była „nieo...