UŚCISKI

 

„… Miał wyraz twarzy kogoś, kogo wiele wysiłku kosztuje zachowanie powagi. Wyglądał, jakby nieustannie powstrzymywał się, żeby nie wybuchnąć śmiechem…”

Kiedy książka staje się najlepszym przyjacielem? Według statystyk i różnych portali literackich wiele osób najchętniej sięga po lekturę późną jesienią i zimą. Dzięki temu te długie wieczory stają się bardziej znośne, a każda historia zostaje przeczytana w dużo szybszym czasie. Z tego powodu możemy się tylko cieszyć, ponieważ czytelnictwo wzrasta.

Powieść „Uściski” to mroczna tajemnica ostatniego listu. Sama historia zyskała wiele pozytywnych recenzji, a styl literacki sprawia, że pomimo, nie ukrywajmy trudnego problemu wciąga odbiorcę w kulisy zagadnienia.  

Autorka Aurelia Blancard mieszkała na Śląsku, w Senegalu i Saint – Tropez. Rocznik 1982. Absolwentka kulturoznawstwa, z zawodu tłumaczka. Na swoim koncie ma liczne przekłady z języka francuskiego. „Uściski” to jej debiutancka powieść.  

Lidia jest tłumaczką i mieszka we Francji. Pewnego dnia dostaje zlecenie z policji – ma przetłumaczyć list znaleziony u młodej samobójczyni. Treść listu wzbudza w niej podejrzenia. Czy pisząca chciała odebrać sobie życie? A może to jakiś tajemniczy szyfr? Kiedy przyjeżdża siostra zmarłej, Adriana, Lidia towarzyszy jej jako tłumaczka podczas przesłuchania na policji i oferuje swoją dalszą pomoc.

Mimowolnie wplątuje się w ciąg dziwnych zdarzeń i odkrywa coraz bardziej niepokojące sekrety z życia zmarłej dziewczyny. Jednocześnie w mieście zaczynają ginąć kobiety: samotne, nieznające języka, mieszkające z dala od rodziny - emigrantki.

Pewna myśl – „Zawsze jeszcze zdążę umrzeć” z jednej strony trzyma przy życiu. Kiedy ma się jedno wyjście, los wygląda zupełnie inaczej. I tak trwa to z dnia na dzień. To taki sekret schowany głęboko w szufladzie. Przewaga czy krzywda? A może słuszna metafora?

Lidia w pewnych momentach płacze, czasami często z byle powodu. Pomimo obietnic. Jej stały zestaw do pracy to lampka ustawiona pod odpowiednim kątem, komputer i miska solonych orzeszków ziemnych. Lidii od ślubu przytyły dłonie, bo pierścionek nie wchodził na serdeczny palec. Kiedy była młoda pisała piórem długie wypracowania z głębi serca. Stopniowo tworzyła coraz mniej czując, że przestaje wierzyć w powieściowe mądrości o sensie życia.

Ale czy Ty, Drogi Czytelniku myślisz, że podda się tak łatwo? Bez walki? Każda wskazówka będzie godna uwagi. Z całą pewnością większość odbiorców zupełnie inaczej też scharakteryzuje bohaterkę. Jedni ją polubią, a inni znienawidzą. Będą jej kibicować, ale i zganią za zachowanie. Bo czy będzie Was obchodzić czyjeś życie? Z kim kobieta śpi, co robi, gdzie mieszka i z kim przebywa …

Lidia zaciska usta. Wyobraża sobie, jak sama miałaby zamieszkać w mieszkaniu po nieboszczce. Przeglądać się w lustrze, w którym odbijała się twarz samobójczyni. Chodzić po podłodze, po której stąpały jej bose stopy, teraz zimne i martwe. 

Gorąco polecam 

Katarzyna Żarska

http://zarska18.blogspot.com/

Wydawnictwo: ZYSK i S -KA

Wydanie I

Redaktor: Karolina Kaczorowska

Premiera: 29.09.2020 r.

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 288

(nowość wydawnicza)