MORDERCÓW TROPIMY W CZWARTKI – recenzja przedpremierowa

 

„… jesteśmy słabi. Wystarczy szturchnąć i się przewracamy. To nasze ostatnie lata. Wielu z nas ledwie się trzyma na nogach. Łatwo pokonać takie popychadła, prawda? Żaden problem. A tak się składa, że jest wśród nas kilka osób, które czegoś w życiu dokonały. Mam rację?”

Brytyjski dowcip, nienaganne maniery, ale i zaskakujące zwroty akcji, momentami można odnaleźć też szokujące rozwiązanie. Czego chcieć więcej? Każda z postaci ma swój określony styl, charakter, ale i dość pogodne usposobienie. Przed Wami naprawdę ciepła, pełna niewymuszonego humoru i ironicznego brytyjskiego dowcipu komedia kryminalna z uroczymi bohaterami, których nie sposób nie polubić.

Powieść pomaga zrozumieć, jak potrafią działać mordercy. To odpowiednie techniki, mydlenie oczu, ale i trzymanie odbiorcy w napięciu do ostatniego momentu. Granie na emocjach w powieści jest bardzo interesujące. Możemy z perspektywy czytelnika dowiedzieć się, jak na daną sytuację zareaguje otocznie. Podobno bardzo łatwo jest kogoś zabić, ale dużo trudniej ukryć ciało. Kiedy poznajemy nowych ludzi szukamy w nich czegoś interesującego, co nam odpowiada i pasuje.

To znakomite połączenie klasycznej intrygi kryminalnej z zabawną komedią, powieść jest pogodna i optymistyczna. Dla czytelnika w każdym wieku. Czwórka seniorów z Czwartkowego Klubu Zbrodni wkracza do akcji! To nie Sanatorium Miłości, ale jest całkiem nieźle 😉 Uwierzcie mi 😉 Każda postać ma swoje pragnienia, ale zupełnie inne zainteresowania.

W luksusowej wiosce dla seniorów czwórka pozornie niedobranych przyjaciół tworzy taki-   Czwartkowy Klub Zbrodni. Łączy ich zamiłowanie do rozwiązywania kryminalnych zagadek. Nasi bohaterowie będą później prowadzić swoje prywatne śledztwo. Kiedy staniemy się kiedyś uśmiechniętymi staruszkami musimy sprawić, by ta nasza przysłowiowa „jesień życia” nie była nudna. Podobnie jest z naszymi postaciami.

Członkowie klubu: Joyce, Elizabeth, Ron i Ibrahim co tydzień omawiają przypadki morderstw, których nie udało się w przeszłości wyjaśnić policji. Kiedy zostaje zabity miejscowy deweloper, detektywi amatorzy trafiają w sam środek śledztwa, które tym razem toczy się tu i teraz. Wreszcie mają szansę się wykazać. To nic, że zbliżają się do osiemdziesiątki. Ibrahim jako psychiatra zna się na ludziach, Joyce jest pielęgniarką, Rone – to były przewodniczący związków zawodowych, a Elizabeth ma taki szósty zmysł i umiejętność załatwiania trudnych spraw.

Czy ten niekonwencjonalny, lecz błyskotliwy zespół detektywów zdoła schwytać zabójcę, nim będzie za późno? Co może oznaczać pocałunek w policzek? I dlaczego jest czymś normalnym w przypadku panów po siedemdziesiątce? Odbiorca dostrzeże ich poczucie humoru i ciekawe perypetie.

Powieścią Richarda Osmana zachwyciło się wielu zagranicznych autorów, w tym m.in.: Harlan Coben, Shari Lapena, Ian Rankin, Fiona Barton, Kate Atkinson, Sarah Pinborough, James Oswald czy Caroline Kepnes. Sam autor potwierdził, że trwają rozmowy w sprawie jej telewizyjnej adaptacji. Jestem ciekawa jaki będzie finał tych rozmów 😉

Gorąco polecam i zachęcam do lektury 😉Powieść czyta się lekko i szybko.

Katarzyna Żarska

http://zarska18.blogspot.com/

 

Wydawnictwo: MUZA SA

Przełożyła: Anna Rajca – Salata

Wydanie I

Projekt okładki: Tomasz Majewski

Premiera: 14.10.2020 r.

Oprawa: miękka

Liczba stron: 448

(nowość wydawnicza)