Po prostu o emocjach

„… Kochanie kogoś to nie tylko sprawa silnego uczucia – to również decyzja, osąd, obietnica. Gdyby miłość była wyłącznie uczuciem, nie byłoby podstawy do obietnicy dozgonnej wzajemnej miłości …”

Wielu pisarzy i dziennikarzy zawsze zastanawia się, jak zacząć każdy tekst. Sama przekonałam się wielokrotnie, że wszystko zależy od sytuacji, magii chwili, a nawet przyswojonej koncepcji działania. Podobnie jest z książką, o której wspominałam już w mediach społecznościowych. Emocje tworzą tutaj taką pajęczą sieć. To nasze wzloty i upadki, ale i pozytywne myśli i łzy porażki.

Recenzja pisana jest przeze mnie w momencie dość trudnym, przecież śmierć kogoś bliskiego nie jest nigdy niczym przyjemnym. Pisarka Anita Rawa-Kochanowska to doktor psychologii, terapeutka i trenerka warsztatów grupowych z dwudziestoletnim doświadczeniem zawodowym. Autorka książek poświęconych psychologii oraz bloga pod adresem https://www.rawa-kochanowska.pl/blog/. Przyznaję się szczerze, że to pierwsze moje zderzenie z jej twórczością.

Książka pokazuje różną paletę emocji. To m.in. zazdrość, tęsknota, pożądanie, złość, nienawiść, rozczarowanie, życzliwość, lojalność czy przyjaźń. Podobnie jest z dość modnym pojęciem tzw. inteligencji emocjonalnej. Początkowo przypisywano jej niemal magiczną rolę, ponieważ uważano, że sprzyja w osiąganiu sukcesów zawodowych, poprawia komunikację w małżeństwie, oraz zwiększa poziom zadowolenia z życia.

Np. rodzina jest właśnie takim źródłem bogatych i różnorodnych przeżyć. Sama publikacja składa się z siedmiu rozdziałów. Porusza rolę emocji, mediów społecznościowych, uczuć, naszych nastroi, ale i problemów w emocjach. Plusem jest poruszenie pojęcia kompetencji emocjonalnych i tego, co musimy zrobić by je rozwijać.

Ciekawe jest też według mnie zagadnienie radzenia sobie ze stresem, które jest procesem dynamicznym i stanowi odpowiedź na określoną sytuację. Podobnie jest z empatią, która jest otwartością wobec drugiej osoby i rozpoznawaniem jej stanu emocjonalnego, a współczucie to aktywna reakcja na czyjeś cierpienie. Czytelnik pozna np. Kartę identyfikacji emocji. Dotyczy ona danego pojęcia, kiedy nam ono pomaga, przeszkadza bądź jakie jest pożądane zachowanie w danej chwili.

Żyjemy w kulturze, w której ujawnianie własnych odczuć jest z jakiegoś powodu źle widziane. Mamy być profesjonalnie uśmiechnięci i opanowani. Zawsze i w każdej sytuacji. Ale czy na pewno?

Autorka podkreśla, że emocje stanowią naturalny element ludzkiego wyposażenia. Dosłownie i w przenośni. Jeśli wyłączamy emocje, tracimy dostęp do nas samych i chorujemy. Moim zdaniem lepiej czasami powiedzieć coś prosto z mostu niż udawać, że wszystko jest OK. Wiele osób wie, że kiedy się nie odzywam znaczy, że coś jest na rzeczy. Taka mała wada – zodiakalnej, ale i upartej Wagi.

Gorąco polecam przemyślaną i trafną publikację, która porusza kwestie związane z życiową filozofią, ale i psychologią duszy i umysłu.

Katarzyna Żarska

http://zarska18.blogspot.com/

Wydawnictwo: HELION SA

Premiera: 18.08.2020 r.

Projekt okładki: Jan Paluch

Oprawa: miękka

Liczba stron: 280

(nowość wydawnicza)

SPOKÓJ

„…Być może ty także potrzebujesz uszczypnięcia , by zacząć spokojniej podchodzić do życia. Jestem przekonana, że dotyczy to większości z nas, ponieważ gonimy za rozmaitymi celami, pragnieniami i marzeniami…” Przed Wami książka, którą przeczytałam jednym tchem. To wartościowa publikacja na weekend i mam nadzieję, że Wy też po nią sięgniecie. Spokój to poczucie równowagi, bezpieczeństwo, komfort, akceptacja wszystkiego. Najważniejsze – spokój to nie jest nuda. Autorką „Spokoju” jest Fearne Cotton, brytyjska dziennikarka, prezenterka radiowa i telewizyjna. Na swoim koncie ma poradniki, książki dla dzieci i książki kucharskie. Matka dwójki dzieci, która znajduje czas, by wspierać wiele organizacji charytatywnych. Czym są fale refleksji? To one odzwierciedlają, jak się właśnie czujemy. Możemy być: - zestresowane - pobudzone - zaniepokojone - podenerwowane - neutralne - uważne - zrelaksowane - i spokojne. Życie i praca to czasami „nieuporządkowany wir”. W spokoju...

DUCH i PSYCHE razem czy osobno?

„…młody człowiek ma prawo do własnej drogi…” Religia i psychologia. Czy te dwie dziedziny się ze sobą kłócą? Może wręcz przeciwnie? Duchowość i psychoterapia budzą w Polsce szczególne napięcia. „Duch i Psyche. Razem czy osobno?” – Gdzie jest niepokorny czytelnik? Książka ma podpowiedzieć odbiorcy, jak ma zmierzyć się z wyzwaniami współczesności. Wiele osób zastanawia się nad tematem duchowości i ludzkiej psychiki. Czym są te realne doświadczenia, które dotykają wewnętrznego bólu i prawdziwego cierpienia? Hejt, poniżenie i lekceważenie lub wykorzystanie kogoś do swoich celów, na pewną sumę pieniędzy – dla własnych korzyści. Przykrości jest wiele, bo i społeczeństwo jest zróżnicowane. Napięcie i narcystyczne zachowanie. Typowe spotkanie ma odbywać się w klimacie wzajemnego szacunku. Bogdan de Barbaro i ks. Grzegorz Strzelczyk spotykają się na styku psychologii i wiary. Zastanawiają się, czy te dwie perspektywy mogą być sojuszniczkami, czy raczej wchodzą w konflikt. Dys...

Złowieszczy Dar

„… Alessa wzięła do ręki wstążkę i skrzywiła się, gdyż nawet przy tym lekkim ruchu jej obojczyk przeszył ból. Co się z nią dzieje? Czy nie umie już przyjąć cudzej życzliwości?...” Na samym początku muszę powiedzieć, że jest to książka dla tych, którzy czują „zbyt intensywnie”. Moim zdaniem to dobrze, bo w życiu nie da się niczego udawać i żyć na przysłowiowe pół gwizdka. Trzeba wykazać iskierkę zainteresowania, bo bez pełnego zaangażowania nic ciekawego nie wydarzy się w naszym życiu. Zastanawialiście się kiedyś czym naprawdę jest dar? Można mieć swoistą smykałkę do danej rzeczy i to naprawdę przydaje Nam się w życiu. Kobiety mają np. dar do przygotowywania różnych rzeczy, dbanie o kogoś z troską i miłością w sercu, to nie tylko swoiste poświęcenie, ale i wspomniany dar. Dar do załatwiania spraw niemożliwych, dar do gotowania, do łatwości wypowiedzi, przewidywania czy nauki. Jak będzie w przypadku naszych postaci? Po części przeniesiemy się do świata magii, miłości, relac...

Książki okiem Katarzyny Żarskiej

Szukaj na tym blogu