Śmierć Komandora

„… Po niebie dalej płynęły chmury w kształcie kamiennych kręgów. Tworzyły się na dalekim otwartym morzu, a potem powoli sunęły w stronę gór niesione południowo – zachodnim wiatrem …”

Książka, o której pragnę napisać kilka słów została uznana przez wielu czytelników za niesamowitą. Prawdą jest, że w Hong Kongu została okrzyknięta za nieprzyzwoitą, ocenzurowaną i zakazaną dla odbiorców poniżej osiemnastego roku życia. Pisarz zabiera odbiorcę do zupełnie innego świata. To losy tokijskiego malarza, w którym dawna i racjonalna logika już nie działa.

Haruki Murakami to najbardziej znany na świecie japoński pisarz. W Wydawnictwie Muza ukazało się wiele jego powieści m.in. „Kronika ptaka nakręcacza”, zbiór esejów „Zawód: powieściopisarz” i cztery zbiory opowiadań, gdzie godne polecenia jest „Mężczyźni bez kobiet”. Autor opisuje tu życie siedmiu mężczyzn, w których życiu nie ma kobiety- z różnych powodów. Jedni przeżywają rozstanie, inni wieczną stratę, a w życiu innych żadna dotychczas się nie pojawiła.

W „Śmierci Komandora” żona malarza w średnim wieku porzuca go – dosłownie z dnia na dzień. Podobnie i mężczyzna podejmuje decyzję, by wyprowadzić się z domu. Rezygnuje praktycznie ze zleceń, wsiada w samochód i przez parę miesięcy włóczy się po północno – wschodniej części wyspy Honsiu.

Mężczyzna zmęczony tułaczką wraca do Tokio i prosi przyjaciela o nocleg. Kolega ma do zaoferowania coś znacznie lepszego. To opuszczony dom w górach należący do jego ojca, sławnego malarza. W nowym dość intrygującym, a zarazem interesującym otoczeniu nasz bohater zamierza wieść spokojne życie poświęcone twórczości. Korzysta z pracowni mistrza, zaczyna prowadzić lekcje malarstwa w pobliskiej Odawarze i wdaje się w niewiele znaczące romanse.

Dom stanie się dla mężczyzny nie tylko ostoją, ale i miejscem przemiany, szczególną formą odrodzenia w sztuce i w życiu. Pierwszym prawdziwym epizodem, który dostrzeże czytelnik jest odnalezienie na strychu nieznanego obrazu starego mistrza: niemal wiernego odtworzenia sceny zabójstwa Komandora z „Don Giovanniego”.

To inne postaci uosabiają pewne idee i metafory. Przed odbiorcą otwiera się swoista gra pomiędzy marzeniem, a rzeczywistością. Pojawia się motyw wyschniętej studni, czy ekscentryczny milioner. W książce obecna jest też bezpretensjonalna erotyka. Trochę pikanterii też jest znaczące 😉 Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie.

Pisarz jest znany z miłości do jazzu. Murakami robi ukłon w stronę muzyki klasycznej, czyniąc ze sceny z „Don Giovanniego” kluczową metaforę swojej książki. Autor w swoich dziełach porusza również tematykę społeczną i polityczną.

Gorąco polecam lekcje sztuki i literatury zebrane w jednej ciekawej książce. To przyjemna lektura, którą szybko i lekko się czyta. Powstawanie każdego dzieła opiera się tutaj na przeczuciu, intuicji, a może ciekawości świata … Prosta kompozycja, pojedyncze linie, zapach farb i pędzle mogą sprawić, że na naszych oczach powstanie coś całkiem interesującego 😉

Katarzyna Żarska

http://zarska18.blogspot.com/

Wydawnictwo: MUZA SA

Projekt okładki: Urszula Pągowska

Przełożyła: Anna Zielińska – Elliott

Wydanie I

Oprawa: miękka

Liczba stron: 480

(nowość wydawnicza) w mojej biblioteczce