Elżbieta II – Portret Królowej

„… Nie ma wzruszenia ani nawet złości.

Wszystko wydaje się załatwiane w pośpiechu …”

Kto uwielbia pikantne historie i losy Rodziny Królewskiej powinien przeczytać biografię najsłynniejszej królowej naszych czasów. To bardzo wyrazisty portret kobiety, która kocha księcia Filipa. Jej życie na królewskim dworze i niełatwe relacje z członkami rodziny Windsorów są trudną lekcją pokory i wypowiadania swojego zdania. Uważam, że to idealna lektura, na ten dość niełatwy czas przebywania w mogę to śmiało nazwać – „zamknięciu dla uratowania zdrowia”.

W swojej książce Paola Calvetti kreśli wyrazisty portret kobiety, która od dziesięcioleci jest symbolem brytyjskiej monarchii. Publikacja ukazuje jej niełatwą drogę od skromnej i nieśmiałej następczyni tronu do królowej w każdym calu, najdłużej panującego monarchy w historii Wielkiej Brytanii.

Opowiada o miłości do księcia Filipa, kulisach życia na królewskim dworze i niełatwych relacjach z członkami licznej rodziny Windsorów, które nieraz stawały się źródłem plotek i skandali, śledzonych przez cały świat. Elżbieta po urodzeniu bije na głowę popularnością nawet Amerykankę Shirley Temple. Ojciec Jerzy V był bardzo oziębły dla córki. Dziewczynka odbiera surowe wychowanie od swoich niań. Matkę widuje przy śniadaniu rano i o godz. 17:00 jedząc z nią kolację.

Kiedy spotkała Filipa zmieniła się. Zaczyna się ożywiać. Dla Elżbiety to już kwestia czasu. Jako kobieta jest ambitna, nie przestaje dążyć do celu, który w tajemnicy sobie wyznaczyła. Filip jest biedny, ona bogata. Mężczyzna ma specyficzny akcent i tylko dwie walizki. 11 sierpnia 1946 roku Filip oficjalnie prosi króla Anglii o rękę córki. Mężczyzna przechodzi z prawosławia na anglikanizm i rezygnuje z praw do greckiego tronu.

Z biegiem czasu w królewskim małżeństwie pojawiają się pęknięcia. Duet nie dzieli ze sobą wszystkich tajemnic. W prywatnych apartamentach pałacu Buckingham każde z nich ma oddzielny pokój, swoje ogromne przestrzenie i świat. Są momenty, że książka wciąga, jak najlepsza czekolada, której nie wolno zjeść w dużych ilościach.

W książce widzimy też londyński chłód, mgłę i deszcz. Choć sama osobiście byłam w Londynie turystycznie i poznałam ten specyficzny krajobraz stwierdzam, że pasuje on do Elżbiety II.   Sama publikacja uzupełniona została czarno – białymi fotografiami, które oddają klimat książki. To role kobiety np. żony i matki. Praca na całe życie, wręcz niespokojnej głowy, która nosi koronę. Potężna jest także rola samotności. Bo przecież czasami sprawdza się to powiedzenie, że im wyżej ktoś jest na stanowisku, tym bardziej jest sam, ze swoimi problemami, których nie może pokazać na zewnątrz.

Opowieść o Elżbiecie II to również fascynująca historia jej długiego panowania, portret całej epoki, w trakcie której oblicze świata nieraz się zmieniało, stawiając przed królową coraz to nowe wyzwania. Jej pasją były konie i psy corgi.

Korona to jej raj, ale i piekło biorąc pod uwagę choćby medialne zainteresowanie życiem prywatnym Rodziny Królewskiej. Korona to swoisty symbol, który oświetla jej drogę.  Elżbieta II wypełniała i wypełnia swoje obowiązki każdego dnia budząc respekt wielu polityków i stanowiąc siłę politycznej strategii, której trudno dorównać. Czy taka historia jeszcze kiedyś się powtórzy? Możemy dożyć naprawdę ciekawych czasów…

Gorąco polecam

Katarzyna Żarska

http://zarska18.blogspot.com/

Wydawnictwo: ZYSK i S – KA

Premiera: 25.02.2020 r.

Tłumaczenie: Iwona Banach

Wydanie I

Projekt graficzny okładki: Grzegorz Kalisiak

Oprawa: twarda

Liczba stron: 326

(nowość wydawnicza)